Vida

 Manuel Curros Enríquez (1851-1908)

Curros-final

O autor celanovés forma parte da época do Rexurdimento xunto a dous persoeiros destacados como son Rosalía de Castro e Eduardo Pondal. Os tres conforman un círculo imprescindible para entender a recuperación da lingua e literatura galegas.

Celanova: a súa vila natal
Fuxe a Madrid na súa adolescencia
Volta a Ourense coa súa familia

Pero a súa obra transcende máis alá da súa poesía e céntrase durante gran parte da súa vida no xornalismo. Prestixioso redactor de “El País” e a “Gaceta de Madrid”, o seu labor informativo levouno a exercer como correspondente de guerra no País Vasco durante a terceira guerra carlista, escribindo unha serie titulada “Cartas del Norte” que publicou no diario “El Imparcial”. Despois dun regreso temporal a súa Galicia natal como funcionario de Facenda en Ourense, finalmente viaxaría a Cuba asentándose na súa capital, La Habana, onde funda o semanario “La Tierra Gallega” chegando a traballar tamén en “El Eco de Galicia” así como no “Diario de la Marina”.

O seu concurso desde aquela illa caribeña foi fundamental para, en colaboración con Manuel Murguía e outros intelectuais galegos de un e outro lado do Atlántico, promover a constitución da actual Real Academia Galega da Lingua a través da “Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega”, da que foi elixido presidente-fundador.

Perseguido pola Igrexa e condenado pola xustiza -a dous anos e catro meses de cárcere en Ourense, sendo posteriormente absolto na Audiencia Territorial da Coruña- a raíz da publicación de varios poemas de Aires da miña terra, a súa capacidade de conexión coa sociedade que representaba na súa obra poética, seríalle recoñecida nun acto de coroación como gran poeta civil de Galicia, no que participaron os principias personaxes do mundo cultural e literario da Galicia daquel momento e que tivo lugar na cidade de A Coruña no mes de outubro de 1904 con motivo da última viaxe que fixo desde a Habana.  Tras o seu falecemento, ocorrido na capital cubana o 7 de marzo de 1908, a cidade herculina que tan ben o acollera en vida e á que recordou e homenaxeou en máis dunha composición poética, fíxose cargo finalmente dos seus restos, que permanecen enterrados no cemiterio de San Amaro daquela cidade.